1-پیشنهاد می کنم فیلم "La Vie en Rose" رو ببینید. فضای طرح داستان خیلی به فیلم "جیا" شباهت داره. فیلم داستان خواننده معروف فرانسوی است که دوران کودکی خود را پیش مادر بزرگ خود در یک فاحشه خانه می گذراند و دختران آن از این بچه نگهداری می کنند... روال همه حماسه ها این دختر با تحمل مصائب فراوان کم کم از کاواره ها شروع کرده تا توسط هنرمندان آن دوران کشف و معروف می شود و... در آخر داستان خواننده الکلی و معتاد به مواد مخدر ما بر اثر افراط در میگساری مبیلا به سرطان کبد می شود و در نهایتِ اسطوره پروری فیلمساز، ندای حق را لبیک می گوید و بیننده که از دیدن صحنه های آخـر فیـلم مغـموم شـده آهی می کشـد و می گوید: حیف!
2-چند روز پیش به همراه همسر گرامی مشغول تماشای مستندی در باب شیطان پرستان ایران به نام "خداکُش" بودیم. در خلال فیلم جوانی روی سخن به سمت گزارشگر گشوده شروع به صحبت میکند: ما الان قهرمانانی داریم که زنده ان و کسی قدرشونو نمی دونه! چرا اینا باید فراموش بشن؟... کات! صحنه جدیدی را روی صفحه می بینیم، اینبار جانبازی را روی تخت بیمارستان نشان می دهد که به سختی نفس می کشد و واقعاً متأثر کننده است...با دیدن این صحنه پیش خودم فکر کردم بابا ایول! حتی شیظون پرستا هم به فکر قهرمانای فراموش شده ی روی تخت بیمارستانهان... کات! صحنه اول از ابتدا آغاز می شود جوان می گوید: ما الان قهرمانانی داریم که زنده ان و کسی قدرشونو نمی دونه! چرا اینا باید فراموش بشن؟ یکی ازین قهرمانها "آقا بارزامه"...(توضیح: بارزام هم اکنون به جرم آتش زدن چند کلیسا برای مبارزه با خدا، در زندان به سر می برد و خیلی از ما این اسطوره فراموش نشدنی را از یاد برده ایم!)
با این تفاسیر تو ایران قحطی قهرمان و اسطوره بیداد می کند که به جای ســاخت "La vie en rose" برای یکی ازین قهرمان و اسطوره ها مشغول کشمشکش بر سر فیلمهای فاخر دیگر هستیم و یا انقدر فیلم برای مفاخرمان ساختیم که دیگر سوژه ای باقی نمانده...
